چکیده: این پژوهش به بررسی اثربخشی الگوی کلاس معکوس در توسعه مهارت‌های ارتباط شفاهی دانشجویان کارشناسی زبان انگلیسی در عراق پرداخت. این مطالعه با توجه به چالش مداوم پایین بودن مهارت گفتاری در میان زبان‌آموزان عراقیِ انگلیسی به‌عنوان زبان خارجی (EFL) ــ که اغلب به روش‌های ریشه‌دار معلم‌محور نسبت داده می‌شود ــ با هدف آزمون تجربی یک رویکرد یادگیرنده‌محور انجام شد. در این پژوهش از طرح نیمه‌آزمایشی کمّی استفاده شد که شامل 68 دانشجوی سطح متوسط از یک دانشگاه دولتی در بغداد بود. شرکت‌کنندگان به دو گروه تقسیم شدند: گروه آزمایش (34 نفر) که طی یک مداخله هشت‌هفته‌ای کلاس معکوس شامل ویدئوهای آموزشی پیش از کلاس و فعالیت‌های ارتباطی درون‌کلاسی آموزش دیدند، و گروه کنترل (34 نفر) که آموزش سنتی معلم‌محور را ادامه دادند. داده‌ها از طریق پیش‌آزمون و پس‌آزمون استاندارد مهارت ارتباط شفاهی و نیز یک پرسشنامه نگرش پس از مداخله برای گروه آزمایش گردآوری شد. یافته‌ها نشان داد که بین نمرات پس‌آزمون دو گروه تفاوت معنادار آماری وجود دارد و گروه کلاس معکوس عملکرد بهتری نسبت به گروه کنترل داشت: t(66)=4.21,p<.001,Cohen’s d=1.02 اگرچه هر دو گروه از پیش‌آزمون تا پس‌آزمون پیشرفت معناداری درون‌گروهی نشان دادند، میزان پیشرفت در گروه آزمایش به‌طور چشمگیری بیشتر بود. افزون بر این، دانشجویان گروه کلاس معکوس نگرش‌های مثبتی گزارش کردند، به‌ویژه در مورد سودمندی این الگو برای تمرین گفتار و نقش آن در افزایش درگیری و انگیزش. این پژوهش نتیجه می‌گیرد که الگوی کلاس معکوس در مقایسه با روش‌های سنتی، رویکردی آموزشی به‌مراتب مؤثرتر برای توسعه مهارت‌های ارتباط شفاهی در بافت آموزش زبان انگلیسی در عراق است. این الگو با تخصیص مجدد زمان کلاس به تمرین تعاملی ضروری، کاهش مانع عاطفی اضطراب گفتاری و جلب رضایت دانشجویان، کارآمدی خود را نشان می‌دهد. این تحقیق با ارائه شواهد تجربی بومی به ادبیات جهانی یادگیری زبان تقویت‌شده با فناوری کمک می‌کند و قابلیت انطباق و ظرفیت این الگو را برای اصلاحات آموزشی در محیط‌های آموزشی چالش‌برانگیز نشان می‌دهد. در پایان، پیشنهادهای عملی برای اجرا و مسیرهایی برای پژوهش‌های آینده ارائه شده است.