چکیده: این پژوهش به بررسی اثر عرضه پول ملی بر الگوهای تورم استانی در ایران طی سال‌های ۱۳۸۵ تا ۱۴۰۳ می‌پردازد. با توجه به مزمن بودن تورم در اقتصاد ایران و تفاوت‌های ساختاری، تولیدی و نهادی میان استان‌ها، مطالعه حاضر تلاش دارد فراتر از میانگین‌های ملی، ناهمگنی‌های منطقه‌ای تورم را تحلیل کند. برای این منظور از داده‌های پانل استانی و مدل‌های اقتصادسنجی با اثرات ثابت استفاده شده است تا ویژگی‌های خاص و مشاهده‌نشده استان‌ها کنترل و پویایی‌های زمانی تورم بررسی شود. در الگوی تجربی، رشد نقدینگی به‌عنوان شاخص اصلی عرضه پول در نظر گرفته شده و اثر آن بر تورم استانی با کنترل متغیرهای کلان دیگر از جمله نرخ ارز، تولید ناخالص داخلی بخشی، نرخ بیکاری و مخارج دولت سنجیده شده است. نتایج نشان می‌دهد عرضه پول تأثیر مثبت و معناداری بر تورم استان‌ها دارد، اما شدت انتقال این اثر در استان‌های مختلف متفاوت است. این تفاوت‌ها ناشی از ساختار اقتصادی، وابستگی به واردات، شرایط بازار کار و ترکیب بخش‌های اقتصادی است. یافته‌ها بیانگر آن است که سیاست‌های پولی یکنواخت در سطح ملی لزوماً در همه استان‌ها کارایی یکسانی ندارند و ممکن است پیامدهای نامتقارن ایجاد کنند. بنابراین، پژوهش بر ضرورت توجه به تفاوت‌های منطقه‌ای در طراحی سیاست‌های پولی و اقتصادی برای کنترل تورم و ارتقای ثبات اقتصادی تأکید دارد.