چکیده: با وجود گسترش مطالعات مرتبط با نوآوری شرکتی، نقش هم‌زمان حمایت‌های مالی نظام بانکی و بازار سرمایه در کنار تحول دیجیتال در تبیین نوآوری شرکت‌ها، به‌ویژه در بستر شرکت‌های فعال در ایران، به‌صورت تجربی و یکپارچه کمتر مورد بررسی قرار گرفته و نتایج موجود نیز پراکنده و بعضاً متناقض است. پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر حمایت مالی بر تحول دیجیتال و نوآوری شرکتی در ایران : نقش نظام بانکی و بازار سرمایه در ایران انجام شده است. با وجود اهمیت روزافزون نوآوری در ارتقای رقابت‌پذیری بنگاه‌ها، شواهد تجربی درباره نقش هم‌زمان عوامل مالی و دیجیتال در نوآوری شرکت‌ها، به‌ویژه در اقتصادهای در حال توسعه، محدود و بعضاً متناقض است؛ ازاین‌رو، این پژوهش در پی تبیین این رابطه در بستر شرکت‌های ایرانی است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از حیث روش توصیفی–همبستگی است. جامعه آماری شامل ۱۱۵ شرکت ایرانی طی دوره زمانی ۱۳۹۸ تا ۱۴۰۳ بوده و داده‌ها با استفاده از مدل رگرسیون پانلی با اثرات ثابت مقطعی و دوره‌ای تحلیل شده‌اند. پیش از برآورد مدل، آزمون‌های تشخیصی شامل بررسی ناهمسانی واریانس، خودهمبستگی و همخطی متغیرها انجام شد و برای رفع ناهمسانی واریانس از تصحیح وایت استفاده گردید. نوآوری شرکتی بر اساس شاخص شدت هزینه‌های تحقیق و توسعه اندازه‌گیری شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار EViews نسخه ۱۳ صورت پذیرفت. نتایج پژوهش نشان می‌دهد حمایت مالی نظام بانکی اثر مثبت و بسیار معناداری بر نوآوری شرکت‌ها دارد و به‌عنوان مهم‌ترین محرک مالی نوآوری در شرکت‌های ایرانی عمل می‌کند. در مقابل، حمایت مالی بازار سرمایه اثر ضعیف و منفی بر نوآوری نشان داد که می‌تواند ناشی از فشارهای کوتاه‌مدت سهامداران و ترجیح بازدهی سریع بر سرمایه‌گذاری‌های بلندمدت نوآورانه باشد. همچنین، اهرم مالی و نسبت توبین Q اثر منفی و معناداری بر نوآوری داشتند که بیانگر محدودیت‌های مالی و رفتارهای محافظه‌کارانه شرکت‌هاست. تحول دیجیتال در دوره مورد بررسی اثر مستقیم معناداری بر نوآوری نداشت، هرچند ضریب مثبت آن نشان‌دهنده نقش تسهیل‌کننده این عامل در بلندمدت است. متغیرهای اندازه و عمر شرکت نیز اثر معناداری بر نوآوری نشان ندادند. به‌طور کلی، نتایج پژوهش بر نقش تعیین‌کننده دسترسی به منابع مالی بانکی و مدیریت بهینه ساختار مالی در ارتقای نوآوری شرکت‌ها تأکید دارد و نشان می‌دهد تحول دیجیتال، هرچند به‌تنهایی محرک فوری نوآوری نیست، می‌تواند به‌عنوان زیرساختی مکمل در تقویت ظرفیت نوآوری و افزایش رقابت‌پذیری بنگاه‌ها ایفای نقش کند.