چکیده: این پژوهش با هدف بررسی تأثیر مدیریت منابع انسانی سبز بر عملکرد محیطی و اجتماعی با در نظر گرفتن نقش واسطه‌ای فرهنگ سازمانی سبز و چابکی سازمانی و نیز نقش تعدیل‌گری اقدامات منابع انسانی سبز انجام شد. مطالعه حاضر از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی-پیمایشی است. جامعه آماری تحقیق را کارکنان شرکت‌های سیناژن و اکتوورکو، دو شرکت پیشرو در صنعت داروسازی ایران، تشکیل می‌دادند که حدود ۹۵۰۰ نفر برآورد شدند. حجم نمونه با استفاده از جدول مورگان ۳۷۰ نفر تعیین و نمونه‌گیری به روش تصادفی خوشه‌ای از بین دو شرکت انجام گرفت. داده‌ها از طریق پرسشنامه‌های استاندارد جمع‌آوری و با استفاده از روش مدل‌سازی معادلات ساختاری تحلیل شدند. یافته‌های تحقیق نشان داد که مدیریت منابع انسانی سبز تأثیر مثبت و معناداری بر عملکرد محیطی و اجتماعی دارد. همچنین، فرهنگ سازمانی سبز و چابکی سازمانی هر دو به‌طور جداگانه و زنجیره‌ای، در رابطه بین مدیریت منابع انسانی سبز و عملکرد محیطی نقش واسطه‌گری ایفا می‌کنند؛ به این معنی که مدیریت سبز با تقویت فرهنگ و چابکی سبز در سازمان، نهایتاً عملکرد محیطی را بهبود می‌بخشد. علاوه بر این، مشخص شد اقدامات عینی منابع انسانی سبز (مانند آموزش و پاداش سبز)، رابطه بین سیاست‌های کلان مدیریتی و شکل‌گیری فرهنگ سازمانی سبز و نیز تقویت چابکی را تعدیل کرده و آن را تشدید می‌کند. این نتایج حاکی از آن است که برای دستیابی به عملکرد برتر محیطی و اجتماعی، صرف اتخاذ سیاست‌های سبز کافی نیست، بلکه این سیاست‌ها باید از طریق نهادینه شدن در فرهنگ سازمانی و تبدیل به توانمندی چابک در پاسخگویی به تغییرات، به اقدام عملی تبدیل شوند. یافته‌های این پژوهش با مطالعات پیشین در زمینه ضرورت یکپارچه‌نگری به ابعاد نرم (فرهنگ) و سخت (اقدامات) در مدیریت سبز همسو است و بر اهمیت مسیرهای غیرمستقیم و زنجیره‌ای تأثیرگذاری تأکید دارد.