چکیده: پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر مسئولیت اجتماعی بر وفاداری هواداران باشگاه‌های ورزشی با نقش میانجی رضایتمندی انجام شد. روش پژوهش از نوع توصیفی–همبستگی و از نظر هدف کاربردی بوده و به‌صورت مقطعی اجرا گردید. جامعه آماری شامل هواداران دارای کارت هواداری دو باشگاه فوتبال الشرطه و دهوک در کشور عراق بود که 165 نفر از آنان با استفاده از روش نمونه‌گیری در دسترس به‌عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. داده‌های مورد نیاز از طریق پرسش‌نامه‌های استاندارد مسئولیت اجتماعی (گالبریث، 2010)، رضایتمندی (الیور، 1993) و وفاداری هواداران (کریستالیس و چریسچو، 2012)، گردآوری شد. روایی ابزارها از طریق نظر خبرگان تأیید و پایایی آن‌ها با استفاده از آلفای کرونباخ و پایایی ترکیبی در سطح مطلوب گزارش شد. برای تحلیل داده‌ها از مدل‌سازی معادلات ساختاری با رویکرد حداقل مربعات جزئی Smart-PLS و نرم‌افزار SPSS استفاده گردید. یافته‌های پژوهش نشان داد که مسئولیت اجتماعی تأثیر مثبت و معناداری بر رضایتمندی و وفاداری هواداران دارد. همچنین رضایتمندی تأثیر مستقیم و معناداری بر وفاداری هواداران نداشت. علاوه بر این، نقش میانجی رضایتمندی در رابطه بین مسئولیت اجتماعی و وفاداری نیز تأیید نشد. در مجموع نتایج بیانگر آن است که مسئولیت اجتماعی به‌طور مستقیم نقش مهمی در افزایش وفاداری هواداران ایفا می‌کند، اما این اثر از مسیر رضایتمندی تقویت نمی‌شود. بر این اساس، باشگاه‌های ورزشی باید فراتر از تمرکز صرف بر رضایت هواداران، بر توسعه راهبردهای مسئولیت اجتماعی و ایجاد پیوندهای عاطفی و هویتی مستقیم با هواداران تأکید کنند تا بتوانند سطح وفاداری آنان را ارتقا دهند.