چکیده: پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر تاب‌آوری بر عملکرد شغلی معلمان تربیت‌بدنی با نقش میانجی رضایت از زندگی انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی–همبستگی بوده و به‌صورت مقطعی اجرا شد. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی معلمان تربیت‌بدنی بود که نمونه‌ای متشکل از 150 نفر از معلمان استان کربلا و الانبار با روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. داده‌های پژوهش از طریق پرسش‌نامه‌های استاندارد تاب‌آوری اسمیت و همکاران(2008)، رضایت از زندگی داینر و همکاران (1989) و عملکرد شغلی بویل و همکاران(2019) جمع‌آوری گردید. روایی ابزارها با استفاده از نظر متخصصان و پایایی آن‌ها از طریق ضریب آلفای کرونباخ مورد تأیید قرار گرفت. به‌منظور تحلیل داده‌ها از مدل‌سازی معادلات ساختاری با رویکرد حداقل مربعات جزئی و نرم‌افزارهای SPSS و Smart-PLS استفاده شد. یافته‌های پژوهش نشان داد که تاب‌آوری تأثیر مستقیم و معناداری بر عملکرد شغلی معلمان تربیت‌بدنی ندارد. با این حال، تاب‌آوری تأثیر مثبت و معناداری بر رضایت از زندگی داشت و رضایت از زندگی نیز به‌طور مثبت و معنادار بر عملکرد شغلی اثرگذار بود. همچنین نتایج نشان داد که رضایت از زندگی نقش میانجی معناداری در رابطه بین تاب‌آوری و عملکرد شغلی ایفا می‌کند؛ به‌گونه‌ای که تاب‌آوری از طریق افزایش رضایت از زندگی به بهبود عملکرد شغلی منجر می‌شود. این یافته‌ها بیانگر آن است که اثر تاب‌آوری بر پیامدهای شغلی بیشتر از مسیر سازوکارهای روان‌شناختی اثر گذار است و برای ارتقای عملکرد شغلی کافی نیست. بر این اساس، توجه به راهبردهای ارتقای رضایت از زندگی و بهزیستی روان‌شناختی معلمان تربیت‌بدنی می‌تواند نقش مهمی در بهبود عملکرد حرفه‌ای آنان داشته باشد.