چکیده: هدف از این پژوهش تأثیر رهبری هویت مربی بر عملکرد تیمی و فردی ورزشکاران با نقش میانجی هویت تیمی بود. روش پژوهش حاضر با توجه به ماهیت توصیفی- همبستگی و از لحاظ زمان مقطعی بود. جامعه آماری پژوهش کلیه بازیکنان فوتبال استان صلاح الدین بودند که با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس تعداد 179 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار تحقیق سه پرسشنامه استاندارد رهبری هویت مربی استیفنس و همکاران (2014)، هویت تیمی بورنر و بنسون (2018) و عملکرد فردی و تیمی رایس و همکاران (2011) بود. جهت بررسی روایی صوری و محتوایی ابزار پژوهش از نظرات ده نفر از صاحب نظران‌ و اساتید مدیریت ورزشی بهره گرفته شد و پایایی ابزار پژوهش با آزمون آلفای کرونباخ مورد تأیید قرار گرفت. برای بررسی فرضیات تحقیق از مدل‌سازی معادلات ساختاری با رویکرد واریانس محور استفاده گردید. برای تجزیه و تحلیل داده ها از نرم‌افزارهای SPSS23 و Smart-PLS 4 استفاده شد. نتایج پژوهش حاکی از آن است که رهبری هویت مربی بر هویت تیمی و عملکرد تیمی و عملکرد فردی ورزشکاران تاثیر مثبت و معناداری دارد، همچنین، هویت تیمی بر عملکرد فردی و تیمی ورزشکاران تاثیر مثبت و معناداری دارد. یافته-ها حاکی از آن است که هویت تیمی نقش واسطه‌ای در رابطه بین رهبری هویت مربی و عملکرد تیمی و فردی دارد. رهبری هویت مربی مستقیماً عملکرد را بهبود داده و این تأثیر از طریق تقویت هویت تیمی واسطه‌گری می‌شود. این نشان می‌دهد که موفقیت در عملکرد، نیازمند تعهد عمیق بازیکنان به یک درک مشترک از “خود بودن” به عنوان یک تیم است. پیشنهاد می شود مربیان استراتژی‌های مشخصی برای ایجاد نمادها، ارزش‌ها و داستان‌های تیمی متمایز پیاده‌سازی کنند تا حس تعلق و تعهد بازیکنان به هویت جمعی تیم تقویت شده و به نتایج عملیاتی ارتقاء یابد.