چکیده: زمینه و هدف: والیبال یکی از ورزش‌های تیمی پرتحرک است که به دلیل حرکات انفجاری و پرش‌های مکرر، نرخ بالایی از آسیب‌دیدگی دارد. مطالعه حاضر باهدف شناسایی پیش‌بینی‌کننده‌های عملکردی، فردی و تمرینی آسیب‌های ورزشی در والیبالیست‌های نوجوان و جوان ایرانی به‌صورت آینده‌نگر طراحی شد. روش اجرا: این مطالعه کاربردی آینده‌نگر طی ۱۰ ماه (1 آذر ۱۴۰۳ تا 31 شهریور ۱۴۰۴) بر روی ۱۴۰ والیبالیست ۱۰ تا ۲۵ سال شهرستان شاهرود انجام شد. نمونه‌ها با رعایت معیارهای ورود شامل حداقل ۶ ماه سابقه والیبال، مشارکت منظم در تمرینات و سلامت عمومی مناسب انتخاب شدند و افرادی با آسیب جدی، جراحی مفصل یا مشارکت ناکافی از مطالعه خارج شدند. متغیر وابسته، بروز آسیب‌های ورزشی (حاد، پرکاری و با زمان از دست رفته) بود که ماهانه از طریق پرسشنامه ۱۷ سوالی و نقشه آناتومیک ثبت شد و متغیرهای مستقل شامل ویژگی‌های فردی، نیمرخ تمرینی، سابقه آسیب و آزمون‌های عملکردی (ثبات اندام فوقانی در زنجیره حرکتی بسته، تعادل Y اندام فوقانی و تحتانی، پرتاب تک دست توپ پزشکی، ثبات مرکزی مک‌گیل، لی‌لی تک‌پا و تاک جامپ) بودند. داده‌ها با SPSS 27 تحلیل و برای پیش‌بینی بروز آسیب از مدل GEE با لینک logit و توزیع دودویی استفاده شد و مقادیر Odds Ratio به‌عنوان اندازه اثر گزارش شد. یافته‌ها: در طول پیگیری، ۴۵ ورزشکار (1/32%)دچار حداقل یک آسیب شدند (۶۵/۲ آسیب به ازای هر ۱۰۰۰ ساعت تمرین). شایع‌ترین نواحی آسیب‌دیده زانو و مچ پا (هر کدام3/23%) بودند. مدل GEE چند متغیره نشان داد که مهم‌ترین پیش‌بینی‌کننده‌های آسیب عبارتند از: افزایش نمره تاک جامپ، افزایش مسافت و عدم تقارن لی‌لی تک‌پا نتیجه‌گیری: آزمون‌های عملکردی ساده و قابل‌اجرا تاک جامپ، لی‌لی تک‌پا، قادرند ورزشکاران در معرض خطر بالای آسیب را شناسایی کنند. اجرای غربالگری دوره‌ای مبتنی بر این آزمون‌ها و طراحی مداخلات اصلاحی هدفمند، به‌ویژه اصلاح الگوهای پرش و فرود وکاهش عدم تقارن می‌تواند به طور مؤثری از بروز آسیب‌های ورزشی در والیبالیست‌های ایرانی پیشگیری نماید.