چکیده: این مطالعه کیفی به بررسی نقش حیاء (حیا و پوشیدگی فرهنگی) در شکل‌دهی به مشارکت شفاهی دانشجویان کارشناسی عراقی زبان انگلیسی به‌عنوان زبان خارجی در کلاس‌های دانشگاهی مختلط می‌پردازد. این پژوهش با تکیه بر چارچوب معرفت‌شناختی سازه‌گرایانه و با استفاده از تحلیل مضمون (Braun & Clarke, 2006)، بر چهار مصاحبه نیمه‌ساختاریافته و شش مشاهده غیرمشارکتی کلاس درس استوار بود که طی یک دوره چهارماهه در یکی از دانشگاه‌های دولتی عراق انجام شدند. تحلیل داده‌ها پنج مضمون اصلی را آشکار کرد: مفهوم‌پردازی چندوجهی حیاء به‌عنوان قطب‌نمای اخلاقی درونی و سپر اجتماعی بیرونی؛ کلاس مختلط به‌عنوان فضایی برای نظارت بدنی و اضطراب فضایی؛ تلاش شناختی و عاطفی پیش از مشارکت شفاهی؛ نقش میانجی عوامل آموزشی، از جمله جنسیت مدرس، نحوه نشستن و راهبردهای مدیریت کلاس؛ و راهبردهای دانشجویان برای مواجهه با این شرایط، همراه با پیشنهادهای آنان درباره آموزش پاسخ‌گو به فرهنگ. یافته‌ها نشان می‌دهد که حیاء به‌عنوان نیرویی تنظیم‌کننده، پویا و جنسیت‌مند عمل می‌کند و مشارکت شفاهی را به‌طور قابل‌توجهی محدود می‌سازد، به‌ویژه در میان دانشجویان زن و دانشجویان سال اول. این مطالعه بر ضرورت سازگارسازی شیوه‌های آموزشی با حساسیت فرهنگی، ارائه حمایت تدریجی برای مشارکت، و آموزش آگاهی فرهنگی به مدرسان تأکید می‌کند تا میان الزامات آموزش ارتباطی زبان و هویت‌های فرهنگی دانشجویان تعادل برقرار شود.