چکیده: استفاده غیررسمی از اپلیکیشن‌های پیام‌رسانی فوری همچون واتساپ و تلگرام برای ارتباطات آموزشی در نظام آموزش عالی عراق، مرزهای میان زندگی حرفه‌ای و شخصی معلمان را در هم آمیخته و فرهنگ کاری «همواره در دسترس» را پدید آورده است که هویت حرفه‌ای معلمان زبان انگلیسی را با چالش‌های جدی مواجه می‌سازد. پژوهش کیفی تفسیری حاضر با بهره‌گیری از نظریه تنش‌های هویت و مفهوم مادر-پژوهشگر، به بررسی این پرسش می‌پردازد که معلمان زن زبان انگلیسی عراقی چگونه تعارض میان حضور حرفه‌ای خود و هویت خصوصی/خانوادگی‌شان را در محیط یادگیری مبتنی بر واتساپ مدیریت می‌کنند. این پژوهش، که به شکاف مهم ادبیات در زمینه محو شدن مرزهای نقش‌های دیجیتال در بسترهای آموزشی پس از مناقشه پاسخ می‌دهد، با استفاده از مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته و فعالیت‌های برانگیختن تصویری بر روی هفت معلم زن زبان انگلیسی از چهار دانشگاه دولتی در شهرهای بغداد و اربیل انجام شده است. تحلیل تماتیک داده‌ها چهار تنش عمده هویتی را آشکار ساخت: فرسایش مرزهای زمانی، حجم عظیم کار پنهان، فشار عاطفی ناشی از حضور دائمی، و عذاب وجدان ناشی از توجه پراکنده میان وظایف متعدد. شرکت‌کنندگان گزارش دادند که به‌طور میانگین هفته‌ای بین ۱۰ تا ۴۰ پیام در خارج از ساعات کاری دریافت می‌کنند، حجم زیادی از کارهای آموزشی و عاطفی نادیده گرفته می‌شود، و در هنگام انتخاب میان مسئولیت‌های شغلی و خانوادگی دچار احساس گناه مزمن می‌شوند. هرچند معلمان از راهکارهای فردی همچون پاسخ‌دهی گزینشی، تأخیر در پاسخ، و خاموش کردن اعلان‌ها استفاده می‌کنند، اما این راهکارها در نبود سیاست‌های نهادی کارایی لازم را ندارند. یافته‌های این پژوهش بر ضرورت فوری تدوین پروتکل‌های رسمی ارتباطات دیجیتال، به‌رسمیت‌شناسی کارهای پنهان، تدوین سیاست‌های جنسیت‌محور، و ایجاد حمایت‌های ساختاری برای جلوگیری از فرسودگی شغلی و ترک حرفه معلمان در چشم‌انداز آموزش دیجیتال پساکرونایی عراق تأکید می‌ورزد.