چکیده: تدریس خصوصی، که معمولاً به عنوان آموزش سایه شناخته می‌شود، در عراق، به ویژه در بغداد، رواج یافته است، زیرا خانواده‌ها به دنبال بهبود عملکرد فرزندانشان در آزمون ملی کارشناسی پایه دوازدهم هستند، جایی که زبان انگلیسی یک درس اجباری و عامل تعیین‌کننده کلیدی برای ورود به دانشگاه است. علیرغم شیوع آن، شواهد تجربی در مورد اینکه آیا دانش‌آموزانی که تدریس خصوصی دریافت می‌کنند، عملکرد آزمون انگلیسی قابل توجهی متفاوت در مقایسه با کسانی که دریافت نمی‌کنند، نشان می‌دهند، محدود و بی‌نتیجه باقی مانده است، به ویژه در شرایط عراق. این مطالعه کمی پس رویدادی بررسی کرد که آیا تفاوت آماری معنی‌داری در نمرات آزمون ملی انگلیسی پایه دوازدهم بین دانش‌آموزانی که تدریس خصوصی دریافت کرده‌اند و دانش‌آموزانی که دریافت نکرده‌اند، پس از کنترل پیشرفت تحصیلی قبلی (نمرات انگلیسی پایه یازدهم)، جنسیت و نوع مدرسه وجود دارد یا خیر. با استفاده از نمونه‌گیری خوشه‌ای طبقه‌بندی شده دو مرحله‌ای، 8 مدرسه (5 مدرسه دولتی، 3 مدرسه خصوصی) از بغداد انتخاب شدند و از هر مدرسه یک کلاس درس انگلیسی پایه دوازدهم به طور تصادفی انتخاب شد که نمونه‌ای از 200 دانش‌آموز (100 نفر که تدریس خصوصی دریافت کرده‌اند و 100 نفر که دریافت نکرده‌اند) را به دست آورد. داده‌ها شامل نمرات رسمی امتحانات زبان انگلیسی از وزارت آموزش و پرورش عراق و داده‌های مشارکت در تدریس خصوصی از سوابق مدرسه و خوداظهاری‌های تأیید شده بود. یک تحلیل کوواریانس یک‌طرفه بین آزمودنی‌ها (ANCOVA) برای مقایسه میانگین‌های تعدیل‌شده گروه‌ها با کنترل سه متغیر مخدوش‌کننده انجام شد. پس از تعدیل متغیرهای کمکی، تفاوت آماری معنی‌داری در نمرات امتحانات بین گروه‌ها وجود داشت، F(1, 195) = 48.77، p < .001، η² جزئی = .20. دانش‌آموزانی که تدریس خصوصی دریافت کرده بودند، در مقایسه با دانش‌آموزانی که تدریس خصوصی دریافت نکرده بودند (79.2، SE = 0.47)، نمرات میانگین تعدیل‌شده به‌طور قابل‌توجهی بالاتری (83.8، SE = 0.47) نشان دادند، با اختلاف میانگین تعدیل‌شده 4.60 امتیاز، t(195) = 6.97، p < .001، Cohen's d = 0.98. هر دو فرضیه صفر رد شدند. این یافته‌ها بینش‌های مبتنی بر شواهد در مورد ارتباط بین تدریس خصوصی و عملکرد دانش‌آموزان در آزمون‌های زبان انگلیسی ارائه می‌دهد، به تصمیم‌گیری والدین در مورد سرمایه‌گذاری در تدریس خصوصی کمک می‌کند، سیاست‌های آموزشی در عراق را هدایت می‌کند و به تحقیقات محدود در مورد آموزش در سایه در سیستم‌های آموزشی آسیب‌دیده از جنگ و در حال توسعه کمک می‌کند.