چکیده: توسعه مهارت گفتاری انگلیسی یکی از اهداف اصلی در آموزش زبان خارجی است. با این حال، بسیاری از زبان‌آموزان علی‌رغم دارا بودن دانش زبانی کافی، تمایلی به مشارکت در ارتباطات گفتاری نشان نمی‌دهند. تمایل به برقراری ارتباط (Willingness to Communicate - WTC) به عنوان یک عامل روان‌شناختی کلیدی شناخته شده است که بر مشارکت و عملکرد گفتاری زبان‌آموزان در زبان هدف تأثیرگذار است. در زمینه آموزش انگلیسی به عنوان زبان خارجی در عراق، جایی که مواجهه با زبان انگلیسی عمدتاً محدود به محیط کلاس درس است، سطوح پایین WTC می‌تواند به طور جدی فرصت‌های تعامل معنادار و توسعه شایستگی ارتباطی زبان‌آموزان را محدود کند. این پژوهش مطالعه موردی، رابطه بین تمایل به برقراری ارتباط (WTC) و عملکرد گفتاری را در میان زبان‌آموزان ابتدایی عراقی طی تعاملات کلاسی بررسی کرد. به طور خاص، این مطالعه به بررسی نحوه بروز WTC در محیط کلاس، تأثیر آن بر عملکرد گفتاری زبان‌آموزان، و عوامل آموزشی و موقعیتی مؤثر بر شکل‌گیری WTC پرداخت. شرکت‌کنندگان شامل شش زبان‌آموز ابتدایی عراقی بودند که به صورت هدفمند از یک مدرسه دولتی در منطقه شهری عراق انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مشاهده کلاس، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته و تکالیف عملکرد گفتاری (توصیف تصویر و نقش‌بازی) جمع‌آوری گردید. تحلیل موضوعی داده‌ها نشان داد که سطوح بالاتر WTC با مشارکت داوطلبانه بیشتر، روانی گفتار بالاتر، وضوح بیان بهتر و به‌کارگیری مؤثرتر راهبردهای ارتباطی همراه است. در مقابل، زبان‌آموزان دارای WTC پایین رفتارهای اجتنابی، تردید و مکث مکرر، و عملکرد شفاهی ضعیف‌تری نشان دادند. یافته‌های پژوهش بر نقش محوری WTC در شکل‌گیری مشارکت و توسعه مهارت گفتاری زبان‌آموزان جوان عراقی تأکید دارد. این نتایج اهمیت توجه به عوامل عاطفی در آموزش زبان انگلیسی را برجسته کرده و تأثیر قابل توجه حمایت معلم، پویایی همکلاسی‌ها و محیط کلاس را بر تمایل به برقراری ارتباط زبان‌آموزان مورد تأیید قرار می‌دهد.