چکیده: اضطرابِ صحبت کردن به زبان انگلیسی، یک مانع عاطفیِ شناخته‌شده در یادگیری زبان خارجی است که اغلب مانع از مهارت شفاهی و مشارکت کلاسی یادگیرندگان می‌شود. با وجود بررسی‌های گسترده در میان بزرگسالان و نوجوانان، تحقیقات محدودی بر دانش‌آموزان مقطع ابتدایی در بافت عراق متمرکز شده‌اند. این مطالعه میزان اضطراب صحبت کردن به زبان انگلیسی را در میان یادگیرندگان ابتدایی EFL (پایه‌های ۴ تا ۶) در موصلِ عراق بررسی کرد و تفاوت‌های موجود بر اساس جنسیت و مقطع تحصیلی، و همچنین علل زمینه‌ای اضطراب را از دیدگاه دانش‌آموزان مورد تحلیل قرار داد. از طرح «آمیخته‌تبیینی ترتیبی» استفاده شد. داده‌های کمی با استفاده از نسخه اقتباس‌شده «مقیاس اضطراب کلاس زبان خارجی» (FLCAS) از ۱۵۰ دانش‌آموز جمع‌آوری شد و در ادامه، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۱۰ شرکت‌کننده منتخب انجام گرفت. آمار توصیفی نشان‌دهنده سطح نسبتاً بالای اضطراب صحبت کردن بود (میانگین = ۸۹.۲۸، انحراف معیار = ۱۷.۱۴). نتایج آزمون t نمونه‌های مستقل نشان داد که تفاوت معنادار آماری بر اساس جنسیت وجود ندارد t(148)=−0.112,p=.911. با این حال، تحلیل واریانس یک‌راهه (ANOVA) یک تفاوت معنادار در میان سطوح پایه تحصیلی نشان داد F(2,147)=8.45,p=.0003. ، به‌طوری که دانش‌آموزان پایه ششم اضطراب کمتری نسبت به پایه‌های چهارم و پنجم گزارش کردند. یافته‌های کیفی، منابع اصلی اضطراب را شامل ترس از ارزیابی منفی، تمسخر همکلاسی‌ها، محدودیت دایره واژگان، مشکلات در ساخت جمله و فشار ناشی از اصلاحاتِ مستقیم توسط معلم شناسایی کرد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که اضطرابِ صحبت کردن مسئله‌ای شایع در میان یادگیرندگان جوان EFL در موصل است و عمدتاً تحت تأثیر عوامل زبانی و اجتماعی-ارزیابانه قرار دارد تا جنسیت. این پژوهش بر اهمیت تقویت محیط‌های حمایتی در کلاس درس، بهبود آموزش واژگان و اتخاذ راهکارهای بازخورد سازنده جهت کاهش اضطراب و ارتقای مهارت شفاهی دانش‌آموزان تأکید دارد.