چکیده: اقتصاد عراق طی دهه‌های گذشته به‌طور ساختاری بر درآمدهای نفتی متکی بوده و این وابستگی، آسیب‌پذیری اقتصاد را در برابر شوک‌های خارجی افزایش داده است. با وجود پتانسیل عظیم انرژی‌های تجدیدپذیر در این کشور، سهم انرژی سبز در سبد انرژی عراق تقریباً صفر است. شکاف میان ظرفیت بالقوه و عملکرد واقعی، ریشه در ضعف چارچوب‌های مالی و نهادی دارد. هدف اصلی این پژوهش، بررسی نقش مالی پایدار در تسهیل و تقویت سرمایه‌گذاری در انرژی‌های سبز در عراق است. پژوهش حاضر از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی-همبستگی با رویکرد کمّی و مبتنی بر مدل‌های اقتصادسنجی می‌باشد. چارچوب نظری پژوهش بر سه نظریه واسطه‌گری مالی، قیمت‌گذاری دارایی‌های سرمایه‌ای و اقتصاد نهادی استوار است. داده‌های سری زمانی سالانه برای دوره ۱۵ ساله (۲۰۰۹-۲۰۲۴) برای متغیرهای پژوهش گردآوری و با استفاده از رویکرد خودرگرسیون با وقفه‌های توزیعی (ARDL) در قالب چهار مدل جداگانه تحلیل شدند. با توجه به محدودیت‌های شدید آماری در عراق و عدم دسترسی به داده‌های سری زمانی واقعی و پیوسته برای تمامی متغیرهای پژوهش، تحلیل‌های کمّی این مطالعه بر پایه داده‌های شبیه‌سازی‌شده انجام شده است و هدف آن، اثبات مفهومی (Proof of Concept) چارچوب روش‌شناختی پیشنهادی می‌باشد، نه تأیید تجربی فرضیه‌ها در اقتصاد واقعی عراق. در چارچوب این شبیه‌سازی، الگوهای مشاهده‌شده با انتظارات نظری سازگار بودند: متغیرهای ابزارهای تأمین مالی سبز و مشوق‌های مالیاتی هم‌جهت با مبانی نظری، رابطه مثبتی با سرمایه‌گذاری انرژی سبز نشان دادند؛ شفافیت سیاست‌های مالی با افزایش جذب سرمایه هم‌راستا بود؛ سرمایه‌گذاری انرژی سبز الگویی سازگار با تنوع‌بخشی اقتصادی را به نمایش گذاشت؛ و تضمین‌های مالی دولتی رفتاری هم‌خوان با موفقیت پروژه‌های انرژی تجدیدپذیر در محیط شبیه‌سازی نشان دادند. همچنین در این چارچوب، قیمت نفت رابطه معکوسی با سرمایه‌گذاری سبز داشت (سازگار با پدیده نفرین منابع)، در حالی که رشد اقتصادی و ثبات سیاسی اثر مستقیم نشان دادند. این نتایج بیانگر استحکام چارچوب تحلیلی پیشنهادی است، اما تأیید نهایی آن‌ها منوط به آزمون با داده‌های واقعی در پژوهش‌های آتی می‌باشد. چارچوب روش‌شناختی ارائه‌شده می‌تواند به‌عنوان الگویی برای مطالعات تجربی آینده در زمینه مالی پایدار و انرژی سبز در اقتصاد عراق و سایر کشورهای نفتی مشابه مورد استفاده قرار گیرد. پیشنهادهای سیاستی مبتنی بر این چارچوب شامل ایجاد بستر قانونی برای اوراق قرضه سبز، اصلاح نظام مالیاتی به نفع سرمایه‌گذاری‌های سبز، افزایش شفافیت سیاست‌ها، و ایجاد صندوق تضمین دولتی برای پروژه‌های انرژی تجدیدپذیر می‌باشد.