چکیده: زمینه و هدف: با توجه به شیوع روزافزون اضافه‌وزن و سبک‌زندگی کم‌تحرک که با حساسیت بیشتر دستگاه تنفسی و نقص نسبی ایمنی مخاطی همراه است، مطالعه‌ی تغییرات لحظه‌ای ایمونوگلوبولین A بزاقی و عملکرد ریوی در پاسخ به یک جلسه تمرین تناوبی شدید، می‌تواند اطلاعات ارزشمندی درباره‌ی سطح استرس‌پذیری و ریسک‌های احتمالی این نوع فعالیت در مردان غیرفعال فراهم آورد. هدف از تحقیق حاضر اثر تمرین تناوبی پر شدت (HIIE) بر ایمونوگلوبولین A بزاقی (sIgA) و عملکرد ریوی (FEV1، FVC و PEF) مردان دارای اضافه وزن غیرفعال بود. روش بررسی: مطالعه حاضر از نوع نیمه تجربی و به لحاظ هدف، کاربردی بود. جامعه آماری پژوهش را مردان 30 تا 40 ساله دارای اضافه‌وزن (شاخص توده بدنی 25 تا 29.9 کیلوگرم بر متر مربع) شهر شاهرود تشکیل دادند. از این میان، 18 نفر به صورت هدفمند براساس معیارهای ورود و خروج انتخاب و پس از تکمیل فرم رضایت نامه آگاهانه وارد مطالعه شدند و به‌طور تصادفی ساده در دو گروه تمرین تناوبی شدید (9 نفر) و کنترل (9 نفر) جای گرفتند. پروتکل HIIT شامل 5 دقیقه گرم‌کردن، 8 وهله یک‌دقیقه‌ای فعالیت با شدت 85 تا 90 درصد حداکثر ضربان قلب و 5 دقیقه سردکردن بود. گروه کنترل در همان مدت به صورت نشسته استراحت کردند. اندازه‌گیری های اولیه شامل قد، وزن، فشارخون، محیط دور کمر و دور لگن، محاسبه شاخص توده بدن (BMI) بود. نمونه‌های بزاق پیش و بلافاصله پس از مداخله برای سنجش ایمونوگلوبولین A جمع‌آوری شد. عملکرد ریوی (FEV1، FVC و PEF) نیز در هر دو نوبت اندازه‌گیری شدند. تحلیل داده‌ها با آزمون تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر در سطح معناداری 0.05 > P انجام گرفت. یافته ها: نتایج نشان داد که یک جلسه تمرین تناوبی پر شدت (HIIE) به کاهش معنی‌دار سطح ایمونوگلوبولین A (sIgA) بزاقی انجامید (P < 0.001؛ ۵۴ درصد کاهش)، درحالی‌که کاهش در گروه کنترل به‌طور معنی‌داری کمتر بود. همچنین، FVC (P < 0.001؛ حدود ۴.۸ درصد افزایش) و FEV1 (P = 0.001؛ حدود ۶.۳ درصد افزایش) در گروه تمرین به‌طور معنی‌داری افزایش یافتند، اما در گروه کنترل تغییر محسوسی مشاهده نشد. با این حال، افزایش PEF در گروه تمرین (حدود ۱۰ درصد) از نظر آماری معنی‌دار نبود (P = 0.055). نتیجه گیری: یک جلسه تمرین تناوبی پر شدت در مردان دارای اضافه‌وزن غیرفعال، به‌طور هم‌زمان موجب کاهش موقت ایمنی مخاطی (sIgA) و بهبود حاد برخی شاخص‌های عملکرد ریوی (FVC و FEV1) می‌شود. این یافته‌ها بر لزوم توجه به دوره بازیافت ایمنی و درعین‌حال بهره‌گیری از اثرات مطلوب تنفسی این نوع تمرین تأکید دارد.