چکیده: مقدمه: پرتاب‌گران چکش نیازمند ترکیب قدرت انفجاری، هماهنگی حرکتی بالا، استقامت عضلانی، تعادل کلی بدن و کنترل تکنیکی دقیق هستند. شناخت ویژگی‌های فیزیولوژیکی و حرکتی آن‌ها و درک شیوع و نوع آسیب‌ها، می‌تواند به طراحی برنامه‌های تمرینی بهینه و پیشگیری از آسیب کمک کند. لذا بر این اساس هدف از پژوهش حاضر بررسی ارتباط حرکات عملکردی و تعادل پویا با خطر آسیب‌های ورزشی پرتابگران چکش بود. روش‌شناسی: این پژوهش از نوع مقطعی‌گذشته‌نگر بود. جامعه آماری شامل ورزشکاران پرتاب چکش آماتور و حرفه‌ای با دامنه سنی ۱۸ تا ۳۰ سال بود. نمونه آماری ۸۸ ورزشکار (۴۸ نفر آسیب‌دیده و ۴۰ نفر آسیب‌ندیده) بود که به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای اندازه‌گیری شامل آزمون غربالگری حرکت عملکردی (FMS)، آزمون تعادل Y اندام فوقانی و آزمون تعادل Y اندام تحتانی بود. برای تحلیل داده‌ها از آزمون همبستگی اسپیرمن در سطح معناداری ۰۵/۰ استفاده شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد که میانگین امتیاز FMS در گروه آسیب‌دیده (۸۹/۱۴ ± ۳۵/۲) به‌طور معناداری پایین‌تر از گروه آسیب‌ندیده (۹۰/۱۷ ± ۱۱/۳) بود و بین کیفیت حرکات عملکردی و خطر آسیب ورزشی ارتباط معنادار و معکوسی وجود داشت (۰۱/۰=p، ۳۴/۰=r). همچنین بین تعادل پویای اندام فوقانی سمت چپ و خطر آسیب ارتباط معناداری مشاهده شد (۰۲/۰=p، ۲۹/۰=r)؛ در حالی که تعادل اندام فوقانی دست راست و تعادل اندام تحتانی هر دو سمت ارتباط معناداری با آسیب نشان ندادند (۰۵/۰<p). توزیع آسیب‌ها نشان داد که ۸۱ درصد از آسیب‌ها مزمن بودند و شایع‌ترین نواحی درگیر کمر (۲۹٪)، شانه (۱۹٪)، مچ پا (۱۷٪) و زانو (۱۵٪) بودند. نتیجه‌گیری: آزمون غربالگری حرکت عملکردی (FMS) به‌عنوان یک ابزار غربالگری معتبر می‌تواند پرتابگران چکش در معرض خطر بالاتر آسیب را شناسایی کند. توصیه می‌شود مربیان و متخصصان علوم ورزشی ارزیابی FMS را به‌عنوان بخشی از پروتکل استاندارد سلامت ورزشکاران پرتاب چکش در ابتدای هر فصل ورزشی لحاظ کنند. ورزشکاران با امتیاز FMS کمتر از ۱۴ باید در اولویت برنامه‌های اصلاحی هدفمند قرار گیرند.