چکیده: هدف: چاقی یکی از مهم‌ترین عوامل خطر اختلالات متابولیک و بیماری‌های قلبی‌عروقی است و با افزایش سطوح بتاتروفین (ANGPTL8)، مقاومت به انسولین و اختلال در متابولیسم لیپیدها همراه است. فعالیت بدنی به عنوان یکی از مؤثرترین راهکارهای غیردارویی برای بهبود این اختلالات شناخته می‌شود، اما اثر شدت‌های مختلف تمرین بر سطوح بتاتروفین و عوامل متابولیک هنوز به‌طور کامل روشن نیست. بنابراین، هدف از پژوهش حاضر مقایسه اثر هشت هفته تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT) و تمرین تداومی با شدت متوسط (MICT) بر سطوح سرمی بتاتروفین و برخی فاکتورهای متابولیک در مردان چاق غیرفعال بود. روش شناسی: این پژوهش از نوع نیمه‌تجربی با طرح پس‌آزمون و گروه کنترل بود. ۳۰ مرد چاق غیرفعال (۳۰ تا ۴۰ سال) به‌صورت تصادفی در سه گروه HIIT، MICT و کنترل (هر گروه ۱۰ نفر) قرار گرفتند. مداخله تمرینی به مدت ۸ هفته و سه جلسه در هفته اجرا شد. نمونه‌های خونی پیش و پس از دوره تمرینی جمع‌آوری و سطوح سرمی بتاتروفین، گلوکز ناشتا، انسولین، کلسترول تام، تری‌گلیسرید، LDL و HDL اندازه‌گیری شد. داده‌ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس یک‌طرفه، آزمون تعقیبی توکی و ضریب همبستگی پیرسون در سطح معنی‌داری 05/0>P تحلیل شدند. یافته‌‌ها: نتایج نشان داد هر دو پروتکل تمرینی HIIT و MICT در مقایسه با گروه کنترل موجب کاهش معنی‌دار سطوح سرمی بتاتروفین، انسولین، گلوکز ناشتا، کلسترول تام، LDL و تری‌گلیسرید و افزایش معنی‌دار HDL شدند (۰/۰۰۱>P). همچنین، تمرین HIIT در کاهش بتاتروفین و کلسترول تام نسبت به MICT اثر بیشتری داشت، در حالی که بین دو گروه در سایر شاخص‌های متابولیک تفاوت معنی‌داری مشاهده نشد. علاوه بر این، بتاتروفین با کلسترول تام، تری‌گلیسرید، LDL، انسولین و گلوکز ناشتا همبستگی مثبت و با HDL همبستگی منفی معنی‌داری نشان داد. نتیجه گیری: هر دو نوع تمرین HIIT و MICT موجب بهبود وضعیت متابولیک و کاهش سطوح سرمی بتاتروفین در مردان چاق غیرفعال شدند. با این حال، تمرین HIIT در کاهش بتاتروفین و کلسترول تام اثربخشی بیشتری نسبت به MICT داشت. ازاین‌رو، تمرینات تناوبی با شدت بالا می‌توانند به‌عنوان یک راهکار مؤثر و زمان‌کارآمد برای بهبود سلامت متابولیک و کاهش خطر عوارض ناشی از چاقی مورد استفاده قرار گیرند.