چکیده: هدف: چاقی با اختلال در هموستاز سلولی، افزایش التهاب مزمن و تغییر در مسیرهای اتوفاژی همراه است و می‌تواند زمینه‌ساز بسیاری از بیماری‌های متابولیک شود. فعالیت بدنی یکی از مؤثرترین راهکارهای غیردارویی برای بهبود این اختلالات محسوب می‌شود، اما تأثیر شدت‌های مختلف تمرین بر شاخص‌های اتوفاژی هنوز به‌طور کامل مشخص نیست. بنابراین، هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر هشت هفته فعالیت ورزشی با شدت‌های متفاوت بر شاخص‌های اتوفاژی در مردان چاق غیرفعال بود. روش شناسی: این پژوهش از نوع نیمه‌تجربی با طرح پس‌آزمون همراه با گروه کنترل بود. تعداد ۳۰ مرد چاق غیرفعال (۳۰ تا ۴۰ سال) به‌صورت تصادفی در سه گروه تمرین با شدت متوسط (MIT)، تمرین با شدت بالا (HIT) و کنترل (هر گروه ۱۰ نفر) قرار گرفتند. برنامه تمرینی به مدت هشت هفته و سه جلسه در هفته اجرا شد. گروه MIT تمرینات هوازی با شدت ۵۰ تا ۶۵ درصد ذخیره ضربان قلب و گروه HIT تمرینات تناوبی با شدت ۸۰ تا ۹۰ درصد حداکثر ضربان قلب را انجام دادند. نمونه‌های خونی قبل و پس از دوره تمرینی جمع‌آوری و شاخص‌های اتوفاژی شامل LC3-II و Beclin-1 با استفاده از روش ELISA اندازه‌گیری شدند. داده‌ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس یک‌طرفه و آزمون تعقیبی توکی در سطح معنی‌داری 05/0>P تحلیل شدند. یافته‌‌ها: نتایج نشان داد هر دو پروتکل تمرینی موجب کاهش معنی‌دار شاخص‌های اتوفاژی نسبت به گروه کنترل شدند (05/0>P). گروه MIT بیشترین کاهش را در سطح LC3-II نشان داد، در حالی که گروه HIT بیشترین کاهش را در Beclin-1 ایجاد کرد. همچنین اختلاف معنی‌داری بین سه گروه در هر دو شاخص مشاهده شد که بیانگر تأثیر شدت تمرین بر پاسخ‌های اتوفاژی بود. نتیجه گیری: هر دو نوع تمرین هوازی با شدت متوسط و بالا توانستند شاخص‌های اتوفاژی را در مردان چاق غیرفعال بهبود دهند. با این حال، شدت تمرین بر نوع پاسخ شاخص‌های اتوفاژی اثر متفاوتی داشت؛ به‌گونه‌ای که تمرین با شدت متوسط در کاهش LC3-II و تمرین با شدت بالا در کاهش Beclin-1 مؤثرتر بود. این یافته‌ها نشان می‌دهد تجویز شدت مناسب تمرین می‌تواند راهکاری مؤثر برای بهبود اختلالات متابولیک مرتبط با چاقی باشد.